Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

 

Ένας από τους παλαιότερους Ναούς στον οικισμό της Καρυάς είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρου του χωριού, μετά τα ¨Σαββάτα¨  με κατεύθυνση προς τη διασταύρωση για το Γυμνάσιο Καρυάς.

Είναι χτισμένος σε μια από τις πιο αραιοκατοικημένες γειτονιές της Καρυάς, στον ¨Βορό¨, όπως την αποκαλούσαν παλιά, απόμερα, πάνω σε χαμηλό ύψωμα από το οποίο αγναντεύει κανείς τα γειτονικά χωριά, τους Πηγαδισάνους και τους Σφακιώτες.  

Ο Ναός κατασκευάσθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα ενώ ως ημερομηνία κατασκευής του ξυλόγλυπτου τέμπλου αναφέρεται το 1777. Στην εσωτερική τοιχοποιία υπήρχαν τοιχογραφίες, μερικές από τις οποίες διασώζονται μέχρι σήμερα. 

Ο Ναός αποτελεί ενορία των οικογενειών που φέρουν το επίθετο Δουβίτσας και Κοψιδάς. Στον αύλιο χώρο του ναού υπάρχουν οικογενειακοί τάφοι ενοριτών, με χρονολογία από το 1750, γεγονός που μαρτυρά την παλαιότητα του Ναού. 

Στην είσοδο του προαυλίου βρίσκεται το λιτό καμπαναριό στο κάτω μέρος του οποίου στηρίζεται η καγκελόπορτα της εισόδου. Το προαύλιο περιβάλλεται από τσιμεντένια τοιχοποιία ενώ στο εσωτερικό του υπάρχουν τρία αιωνόβια δέντρα. Ακριβώς δίπλα από τον Ναό είναι χτισμένο το παρεκκλήσι των Ταξιαρχών.

Ο Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου εορτάζει στις 29 Αυγούστου κάθε έτους, την Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Ιωάννου του Προδρόμου. 

Ακόνη Λευκάδας

ένα κρυμμένος παράδεισος

Βορειοανατολικά του νησιού της Λευκάδας, κρυμμένη στις ήσυχες πλαγιές του όρους Καστέλι, στα όρια των οικισμών Σφακιωτών, Καρυάς, Επισκόπου, Κατούνας έως το Ασκητήριο των Αγίων Πατέρων εκτείνεται η ευρύτερη περιοχή της Ακόνης.

Οι ελαιώνες σε συνδυασμό με τη δασική βλάστηση της περιοχής αλλά και τα τρεχούμενα νερά συνθέτουν το μοναδικού φυσικού κάλλους τοπίο της Ακόνης. 

Στην Ακόνη συγκεντρώνονται ρέματα από τον Κάμπο της Καρυάς, τους Σφακιώτες και τον Αλέξανδρο, δημιουργώντας μια φυσική πηγή στα νοτιοανατολικά. Η μορφολογία του εδάφους σε συνδυασμό με το υψόμετρο της περιοχής συνέβαλλαν στη δημιουργία ενός ποταμού, τα νερά του οποίου διασχίζουν μεγάλης έκτασης περιοχή, δημιουργώντας σε ορισμένα σημεία, καταρράκτες καθώς και μικρές λίμνες. 

Η περιοχή έως τα τέλη της δεκαετίας του '50 έσφυζε από ζωή καθώς, εκτός από τα λιοστάσια, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών καλλιεργούσαν τη γη καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, εκμεταλλευόμενοι την ύπαρξη των μεγάλων ποσοτήτων νερού και το ιδιαιτερα εύφορο έδαφος.

Στην Ακόνη έως τις αρχές της δεκαετίας του ΄50 λειτουργούσαν δύο νερόμυλοι, μια νεροτριβή καθώς και καμίνια. Ο νερόμυλος του Ρίτσου, δίπλα στον οποίο υπήρχε και νεροτριβή και ο νερόμυλος του Τσιμπάη. 

Σήμερα η προσέγγιση σε πολλά σημεία είναι αρκετά δύσκολη μιας και οι λιγοστοί χωματόδρομοι σε αρκετά σημεία είναι απροσπέλαστοι και επιπλέον στην περιοχή δεν υπάρχει καθόλου σήμανση, με αποτέλεσμα κάποιος που δεν γνωρίζει την περιοχή να μην μπορεί να την επισκεφθεί. 

Ευχαριστούμε θερμά το κ. Γιώργο Χαλικιά για την όμορφη ξενάγηση και για τις ιστορίες που μοιράστηκε μαζί μας. 

Ο Νερόμυλος του Ρίτσου

Το εσωτερικό του νερόμυλου

Θερμές ευχαριστίες στον κ. Γιώργο Χαλικιά για την ξενάγηση 

Το εσωτερικό της νεροτριβής

Το ποτάμι της Ακόνης

Ο νερόμυλος του Τσιμπάη

Η εξωτερική τοιχοποιία του νερόμυλου 

Παλιά πέτρινη οικία 

Μικρός καταρράκτης που δημιουργεί λιμνούλα

Στη γειτονιά του Άη Νικόλα 

Η εκκλησία

Το μοναδικό κατηφορικό πλακόστρωτο δρομάκι παραπλεύρως της κεντρικής πλατείας διασταυρώνεται στα δεξιά με αντίστοιχο ανηφορικό και οδηγεί σε ένα από τα πιο γραφικά σημεία του χωριού, εκεί όπου βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου, το ιστορικό κτήριο του Μουσικοφιλολογικού Ομίλου Καρυάς ¨Ο Απόλλων¨ και μερικές εκ των παλαιοτέρων οικιών του χωριού, που μέχρι σήμερα διατηρούν την πρωτότυπη παραδοσιακή τους μορφή. 

Τα διάσπαρτα πλακόστρωτα δρομάκια σε συνδυασμό με το επιβλητικό, παρά τις τεράστιες φθορές που έχει υποστεί,  κτήριο του Απόλλωνα, τον Ναό του Αγίου Νικολάου και της οικίας Θερμού καθιστούν την εν λόγω περιοχή ως μια από τις γραφικότερες του χωριού. 

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου είναι ένας από τους παλιότερους Ναούς της Καρυάς, καθώς χτίστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα, στο εσωτερικό το οποίου διασώζονται μέχρι σήμερα λιγοστές τοιχογραφίες, ενώ το επιβλητικό ξυλόγλυπτο τέμπλο χρονολογείται περί τις του 19^ου αιώνα. Ως δημιουργός των εικόνων του τέμπλου αναφέρεται ο Α. Μπέζος που χρονολογούνται στις αρχές του 1800. 

Στο παρελθόν ο Ναός είχε υποστεί σοβαρές ζημιές στην τοιχοποιία και κατ΄ επέκταση στις τοιχογραφίες, εξ αιτίας της έντονης σεισμικής δραστηριότητας της περιοχής, γεγονός που οδήγησε τα τελευταία χρόνια στην πλήρη ανακαίνισή του. 

Ο Άγιος Νικόλας αποτελεί ενορία των οικογενειών με το επίθετο Σταύρακας καθώς επίσης και μερικών οικογενειών με το επίθετο Βλάχος και εορτάζει στις 6 Δεκεμβρίου κάθε έτους. 

Στους καταρράκτες της Ακόνης

Ένας υπέροχος τόπος με πολυποίκιλη χλωρίδα, που το μεγαλύτερο μέρος του καταλαμβάνει δασική βλάστηση, ως αποτέλεσμα μιας σειράς παραγόντων, όπως της ύπαρξης άφθονων νερών, των ιδιαίτερων εδαφικών συνθηκών καθώς του ιδανικού κλίματος, συντέλεσαν στην δημιουργία αυτής της μαγευτικής περιοχής, με τα τεράστια αιωνόβια δέντρα, τους διάσπαρτους ελαιώνες, την μεγάλη ποικιλία θάμνων και αναρριχόμενων φυτών, τα άφθονα τρεχούμενα νερά και χωμάτινα δρομάκια, να συνθέτουν το μαγευτικό τοπίο στην ευρύτερη περιοχή της Ακόνης. 

Στο κέντρο του νησιού της Λευκάδας, σε ημιορεινή δασώδη περιοχή που εκτείνεται στα όρια των πρώην Δήμων Σφακιωτών, Καρυάς και Ελλομένου, μακριά από τους οικισμούς, βρίσκεται ίσως η λιγότερο δημοφιλής περιοχή του νομού. 

Η κατάφυτη Ακόνη αποτελεί τον ιδανικότερο προορισμό για τους φυσιολάτρες μιας που φιλοξενεί εκτός από ποικίλα είδη βλάστησης και διάφορα είδη πτηνών που έχουν βρει εκεί ένα ιδανικό για το είδος τους περιβάλλον.

Στην περιοχή συγκεντρώνονται μεγάλες ποσότητες νερού με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σε αρκετά σημεία καταρράκτες, δύο μεγάλοι αλλά και αρκετοί μικρότεροι. 

Κάποτε ήταν το ζωτικότερο σημείο της ορεινής Λευκάδας, εκεί χτυπούσε ο παλμός της αγροτικής ζωής, εξαιτίας των ελαιώνων που εκτείνονται σε τεράστιες εκτάσεις, συγκέντρωνε δεκάδες οικογένειες, ιδίως κατά τη χειμερινή περίοδο, οπότε και γινόταν το μάζεμα της ελιάς. Πολλές από τις οικογένειες αυτές αναγκάζονταν να διαμένουν για μέρες ολόκληρες εκεί, στις πρόχειρες καλύβες που κατασκεύαζαν για το σκοπό αυτό. 

Σήμερα η Ακόνη ακολουθεί τους δικούς της ρυθμούς, σαν του τρεχούμενου νερού που ακούγεται από όπου και να σταθείς, δημιουργώντας έναν συναρπαστικό αντίλαλο. 

..........................................................................................................................................................................

Για το τέλος θα μας επιτρέψετε να καταθέσουμε μερικές σκέψεις. Τους προβληματισμούς που μας γεννήθηκαν φεύγοντας χθες από την Ακόνη. 

Η αλήθεια είναι σκληρή.

Δυστυχώς αυτός ο μαγευτικός τόπος είναι εγκαταλελειμμένος στη μοίρα του. 

Δυστυχώς ουδέποτε καθαρίστηκε από τη βλάστηση που πλέον έχει καλύψει τα πάντα.

Δυστυχώς ουδέποτε έγινε κάποιο έργο βελτίωσης - συντήρησης στο άθλιο οδικό δίκτυο.

Δυστυχώς ουδέποτε τοποθετήθηκε ούτε μια πινακίδα σήμανσης και πληροφόρησης, με αποτέλεσμα ο επισκέπτης που δεν γνωρίζει την περιοχή να κινδυνεύει να χαθεί στα αμέτρητα δρομάκια που οδηγούν σε αδιέξοδα. 

Δυστυχώς ουδέποτε κανένας φορέας δεν φρόντισε να αξιοποιήσει αυτό το μοναδικής ομορφιάς φυσικό αξιοθέατο, που σε οποιοδήποτε άλλο μέρος θα ήταν πόλος έλξης επισκεπτών και ντόπιων.

Δυστυχώς όλα τα παραπάνω συντέλεσαν στο γεγονός πολλοί, απολύτως δικαιολογημένα, να αγνοούν την ύπαρξη των καταρρακτών στην Ακόνη.

Παλαιότερα οι καταρράκτες της Ακόνης διαφημίζονταν σε τουριστικούς οδηγούς του νησιού μας, ως προτεινόμενος προορισμός, με μοναδική πληροφορία, μία (1) κάκιστης ποιότητας φωτογραφία. Χωρίς πληροφορίες για την διαδρομή, χωρίς πληροφοριακές πινακίδες πουθενά σε κανένα σημείο του οδικού δικτύου, χωρίς τον απαραίτητο εποχικό καθαρισμό της περιοχής πέριξ των καταρρακτών και γενικότερα χωρίς απολύτως καμία ενέργεια που θα προήγαγε την αξιοποίηση της περιοχής. 

Δυστυχώς στην ευρύτερη περιοχή της Ακόνης και συγκεκριμένα στους καταρράκτες ΠΟΤΕ δεν έγινε ΤΙΠΟΤΑ. Και αυτό το μαρτυρούν τα μάτια του καθενός που θα βρεθεί εκεί. Το πως θα βρεθεί εκεί είναι βέβαια ένα μεγάλο ερώτημα, γιατί στους καταρράκτες για να πας πρέπει να σε καθοδηγήσει κάποιος που γνωρίζει την περιοχή.

Και τη σκέψη μας σφραγίζει ένα ερώτημα που πλανάται καιρό: Θα βρεθεί άραγε ποτέ στα χρονικά άνθρωπος με ¨δύναμη¨ στα χέρια που να αγαπά στα αλήθεια τον τόπο του και να τον φροντίσει με αγάπη, όπως αγαπάει και φροντίζει το σπίτι του....!