Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Όταν οι πέτρες σε φωνάζουν ...



Η ορεινή διασταύρωση των δρόμων από Λαζαράτα προς Αλέξανδρο και από τον Κάμπο προς Ακόνη ή κατά τους ντόπιους "Άδικο Λαγκάδι" αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα και συνάμα μυστηριώδη μέρη της ορεινής Λευκάδας. Η εναλλαγή αμπελιών και ελαιόδεντρων σε συνδυασμό με την άγρια βλάστηση προσδίδει ιδιαίτερη ομορφιά στην περιοχή, ενώ το ανενεργό λατομείο που βρίσκεται στο ίδιο σημείο, δημιουργεί μυστηριώδη ατμόσφαιρα. 
Η περιοχή αποτελούσε κατά το παρελθόν το συναπάντημα Καρσάνων, Σφακισάνων και Αλεξανδριτών εξ αιτίας των καλλιεργήσιμων εκτάσεων που βρίσκονται στο σημείο. 
Στις μέρες μας είναι ελάχιστα τα κτήματα που καλλιεργούνται. Τα περισσότερα είναι λογγωμένα ενώ οι λιθιές τους είναι καλυμμένες από την ανεξέλεγκτη βλάστηση. 



Σε ένα ξεχασμένο κτήμα της περιοχής συναντήσαμε μια άκρως εντυπωσιακή πέτρινη καλύβα.  Αν και απόμερα χτισμένη, κερδίζει  αμέσως το βλέμμα.  Η εικόνα της πέτρινης καλύβας δημιουργεί την ανάγκη της εξερεύνησης. 


Η καλύβα είναι χτισμένη εξ ολοκλήρου με πέτρες, τοποθετημένες έτσι ώστε να δίνουν κυκλική μορφή στην τοιχοποιία της ενώ η κορυφή της έχει θολωτό σχήμα. Το εσωτερικό ύψος της καλύβας είναι μεγαλύτερο από αυτό που φαίνεται εξωτερικά. Η μοναδική είσοδος βρίσκεται στο μπροστινό μέρος και είναι αρκετά στενή και χαμηλή. 


Το εσωτερικό της καλύβας είναι αρκετά ευρύχωρο. Ελάχιστα κενά αφήνουν οι πέτρες μεταξύ τους δημιουργώντας έτσι μικρές διόδους για τις ηλιαχτίδες. Η μυρωδιά παραπέμπει σε παλιό εγκαταλελειμμένο υπόγειο. 






Η πέτρινη καλύβα που συναντήσαμε τυχαία είναι από τα οικοδομήματα που με την πρώτη ματιά σε γεμίζουν νοσταλγικές εικόνες του παρελθόντος και ανακαλούν στην μνήμη λόγια των μεγαλύτερων. 
Πόσες ιστορίες δεν έχουμε ακούσει στο μεγάλωμά μας που περιπλέκουν επιδέξια....  τις ελιές, το ψωμί, το δρόμο της επιστροφής, τη μπόρα που ξέσπασε ξαφνικά... και τόσα άλλα... 
Ιστορίες αληθινές από τα παλιά, ιστορίες της καθημερινότητας των ανθρώπων που έζησαν και μεγαλούργησαν στην ύπαιθρο. Ιστορίες ανθρώπων που κόπιασαν σκάβοντας τη γη και χτίζοντας με μοναδικό υλικό την πέτρα. 
Αυτή την πέτρα που σήμερα αντικρίζουμε αναπολώντας ένα κομμάτι από εκείνο το αθώο, το πρωτόγονο, το αληθινό παρελθόν.